Op 25 april hebben Ronald Waasdorp en José Brouwer presentaties gegeven voor 700 kinderen van de Witte Vrouwen Jenaplanschool. De kinderen vonden het geweldig en waren zeer leergierig. Join!forkids wenst alle kinderen veel succes met hun sponsorloop en met het inzamelen van geld voor de bouw van de kleuterschool.

Marieke, initiatiefneemster van Upendo en wonend in Kenia is nu al trots op hen!

Veel van onze Vrienden hebben aangegeven iets meer te willen doen voor het realiseren van dromen van kinderen wereldwijd dan alleen doneren en daarom doen wij dit jaar mee aan de Helden Race in Amsterdam.

Wil jij ook een Join!forkids Held worden? Dat kan! Registreer jezelf, zamel 300 euro in voorJoin!forkids en kom op 8 juli in het Amsterdamse bos 6 kilometer lopen of rennen samen met alle andere helden!

Maak een fondsenwerving pagina aan en vraag aan je familie, vrienden en collega’s om jouw actie te steunen door een donatie te doen. Door gebruik te maken van een online fondsenwerving pagina kan je iedereen in je directe omgeving uitnodigen met een druk op de knop. Je kunt op jouw pagina de stand van jouw donaties zien. Breng iedereen op de hoogte door een link naar je fondsenwerving pagina in je email handtekening te zetten en te plaatsen op facebook, twitter, blog of website! Aarzel niet om deel te nemen, met behulp van tips en advies wordt je geholpen om jouw fondsenwerving doel te bereiken.

Na persoonlijke registratie kun je voor Join!forkids een eigen team aanmaken met je eigen vrienden of collega’s of je kunt je aanmelden bij mijn team Join!forkids. Dat wijst vanzelf op de pagina.

Wij willen met een mega groot Join!forkids Helden team (of zelfs meerdere teams!) aanstaande 8 juli aan de start verschijnen en voor al die kinderen in de wereld die nu niet naar school kunnen verschil te maken!

Om alvast in de mood te komen kun je een filmpje van vorig jaar bekijken.

Ga jij met ons de uitdaging aan? Of ken je mensen die het leuk vinden hieraan mee te doen dan kun je deze info natuurlijk ook aan hen doorsturen!

Wij wensen al onze Helden veel succes!

Voor meer informatie kun je contact opnemen met José Brouwer.

Jurrien Mammen en Romy Schagen leerden elkaar 6 jaar geleden kennen in Guatemala. Na hun eigen ervaringen besloten zij een stichting op te richten die zich richt op de voorbereiding van vrijwilligers. Stichting Muses heeft de afgelopen jaren 200 vrijwilligers gevolgd tijdens reis en werk in een ontwikkelingsland. Ook stimuleerden zij deze vrijwilligers om van te voren een inzamelingsactie te houden zodat zij meer konden betekenen voor het desbetreffende project. Gemiddeld zamelden vrijwilligers €1000 euro in en hierdoor is er ondertussen dus al 197.000 euro naar projecten in ontwikkelingslanden gebracht! Doordat vrijwilligers een weblog bijhielden konden donateurs precies bijhouden waar hun donatie aan werd besteed.

Nog plaats op de training van 24 maart

Omdat vrijwilligers vaak tegen dezelfde problemen aanlopen heeft stichting Muses besloten om deze ervaringen te bundelen tot een training.  24 maart is de eerstvolgende trainingsdag en er is nog plaats! Tijdens deze interactieve dag wordt er met vrijwilligers gekeken naar hun kwaliteiten en valkuilen, de rol die zij op zich nemen als vrijwilliger, hoe om te gaan met de cultuurshock en hoe je fondsen kunt werven. Deze vrijwilligers worden gevolgd tijdens hun reis en krijgen beschikking tot het platform;  een community waar ervaringen en kennis over vrijwilligerswerk met elkaar kan worden gedeeld. Voor elk land is een aantal experts aanwezig die vragen van vrijwilligers kunnen beantwoorden. (www.hetvrijwilligersnetwerk.nl)
Naast een voorbereidingsdag worden vrijwilligers ook uitgenodigd voor een evaluatie training. Hier wordt aandacht besteed aan de ervaringen van de vrijwilliger en hoe zij deze ervaringen kunnen inzetten voor de toekomst. Op die manier willen wij vrijwilligers betrokken houden bij ontwikkelingssamenwerking. Ben je geïntereseerd om de training bij te wonen, stuur dan een e-mail.

Samenwerking Join!forkids en Muses

Een goede voorbereiding voordat je naar een ontwikkelingsland vertrekt is niet alleen van belang voor vrijwilligers, maar ook voor studenten die vertrekken om stage te lopen of onderzoek te doen. Stichting Muses en Join!forkids hebben daarom besloten om hierin te gaan samenwerken. Zij zullen hogescholen gaan benaderen om deze voorbereiding van studenten aan ons over te laten. Wij geloven dat een goede voorbereiding resulteert in studenten die meer competenties zullen aanleren en dit ook kunnen toepassen in hun toekomstige werk. Daarnaast bieden wij hogescholen stage en onderzoeksplekken aan in de gescreende kinderprojecten van Join!forkids. Wij zullen dit gehele proces monitoren en ook terugkoppelen naar de projecten.

Wij zijn zeer enthousiast over onze samenwerking en hopen op deze manier meer te kunnen betekenen voor kleinschalige projecten en de lokale bevolking in ontwikkelingslanden. 

José Brouwer en Romy Schagen.

Eigenlijk is het onmogelijk om te kunnen beschrijven hoe ik me voel. Toen ik besloot naar Honduras te gaan, dat was in oktober, had ik nooit kunnen denken dat ik er drie en een halve week later al zou zitten. Gevaarlijk land, zo niet het gevaarlijkste, extreme armoede, drugsbendes, criminaliteit…Waar begon ik aan? En toen was ik daar opeens, opgewacht door Bas Wiersma van stichting Homeless Child. Het avontuur kon beginnen.

Gastles

José Brouwer kwam vertellen overJoin!forkids op de Hogeschool van Amsterdam, waar ik de minor International Social Development volgde. De mogelijkheid was er om je bijbehorende onderzoek in een (ontwikkelings)land te doen. En toen was daar opeens José. Zij vertelde over Homeless Child en een project wat zij steunen, genaamd Proniño. Een veilige thuisbasis voor jonge, soms verslaafde jongens van de straat. José bracht mij in contact met Bas en het plan om mijn onderzoek in Proniño te doen, was geboren. En daar in Honduras gebeurde het. Ik raakte zogezegd een beetje verliefd op alle 92 jongens die in Proniño wonen. Op allemaal ja! De jongens waren grappig, geestig, lief, intelligent, stoer, soms uiteraard ook vervelend (zijn we dat niet allemaal wel eens?) maar bovenal keiharde vechters. Zij hebben geleefd onder omstandigheden die wij onszelf niet eens kunnen voorstellen, en in Proniño krijgen zij de kans om hun jonge leventje weer op te bouwen.

De reden om weg te lopen

De jongens vroegen mij regelmatig waarom ik nou eigenlijk naar Honduras toegekomen was. Dan legde ik ze uit dat ik graag iets zou willen doen om hun leven een piepklein beetje te veranderen. In positieve zin natuurlijk. Want in drie maanden kun je nou eenmaal niet meer dan dat. In mijn onderzoek ging ik op zoek naar de mate waarin de kinderen zich thuis voelen in Proniño en of het missen van dit gevoel reden zou kunnen zijn om weg te lopen. Ik stelde in de hypothese dat een positieve benadering naar de kinderen miste en dat ze daarom weglopen. Ik kan meteen zeggen: mijn hypothese was fout! Ik heb zoveel mooie dingen gezien en ervaren. Het contact tussen de leiding en de jongens,  bijvoorbeeld. Ze gingen met ze om alsof het hun eigen kinderen waren. De jongens hebben me heel lief geholpen met het leren kennen van hun woonplek en met het leren kennen van hun cultuur en ik mocht ze interviewen over hun leventje. Naast de dingen die ik moest doen voor mijn onderzoek, heb ik ook vele mooie dingen mogen delen met deze geweldige jongens. Samen vierden we Kerst en Oud en Nieuw, gingen we naar San Pedro Sula voor een foto-expositie van hun eigen foto’s, mochten we naar een voetbalwedstrijd in het stadion, showden de jongens hun muzikale talent op de blokfluit op televisie maar ook gewoon op de doorsnee dagen gebeurde er altijd wel iets. Want dan ging ik weer eens staan dansen of zingen (hoe gekker, hoe beter)en dat vonden ze heerlijk. En al die knuffels van die jongens. Er is toch niks fijner dan de dag beginnen met een stevige omhelzing? En dan de grootste jongens, rond de 15 jaar. Die vonden het maar wat leuk om nog een gekke Hollandse om hun heen te hebben.

Collega’s

Ook met de collega’s kon ik het goed vinden. Don Zuniga zorgde voor discipline, en Osiris was altijd creatief bezig. En Fredy werkte met de jongens op de plantages en in de tuinen. En dan was er Paula, die van hot naar her rende om zaken te regelen en oh, dan waren er Jorge, Ermin, Luis, Gustavo en Guillermo die het liefst de hele dag geintjes met je wilde uithalen. En dan mag ik alle Hollandse vrijwilligers niet vergeten die er waren. De twee dames en een heer van theaterorganisatie Ubuntu zijn hard aan het werk om een mooie musical te maken met een groep kinderen en dan was er ook nog Manon van Rijk, een geweldige meid die het voor elkaar kreeg om mooie en goede gesprekken te hebben met de jongens waarin de meest uiteenlopende onderwerpen aan bod kwamen.

Ik mis ze

En voor ik het wist waren de drie maanden voorbij en stond ik met een tas met minder spullen maar vol met mooie ervaringen en intense nieuwe herinneringen weer op het vliegveld. En nu ik weer terugben, mis ik al die koppies. En als ik er dan zo op terugkijk, dan denk ik dat ik het goed heb gedaan. Drie maanden lang was ik in hun leventje en ik mocht ze aan het lachen maken, knuffelen, met ze dansen, ze zien voetballen, voor ze zingen en van ze genieten. En dat is fijn, want een beetje blijheid en gekkigheid brengen was mijn andere doel.

Ik wil José Brouwer van Join!forkids bedanken voor haar onmetelijke positiviteit, zonder haar zou ik nooit naar Honduras zijn gegaan. En ook Bas Wiersma van Homeless Child. Ik heb nooit eerder iemand meegemaakt met zoveel passie en toewijding. And last but not least, ik wil de jongens van de stichting bedanken. Ik hoop dat deze lieve schatten zich ooit gaan beseffen dat ze mijn leven ook absoluut een beetje beter hebben gemaakt.

Marlies Koenen.

Marlies “Ik wil jullie graag mededelen dat ik zojuist het cijfer voor mijn onderzoek heb binnengekregen: een 7. Ik ben ontzettend blij met dit resultaat (het is toch altijd spannend!) en wil mijn onderzoek dus graag naar jullie toesturen, dat jullie een idee hebben van wat er op papier gekomen is. Ik ben jullie beide ontzettend dankbaar, José, wat fijn dat je op de HvA kwam vertellen en Bas, ja jemig, gewoon voor je hele zijn denk ik zo. Jullie doen schitterend werk, en gelukkig mocht ik er even een klein deeltje van zijn.”

Bezoek aan de sloppenwijk

Met de lerares en gemeenschapscoördinator Grace brengen we een bezoek aan een van de sloppenwijken binnen de gemeenschap. De mensen hier wonen hutje mutje boven elkaar, de wijk is tegen een heuvel gebouwd. We kunnen alleen achter elkaar lopen omdat de ‘straatjes’ simpelweg  te smal zijn om naast elkaar te lopen. De hitte onder de golfplaten huisjes is extreem, door de bebouwing lijkt het windstil en de stank van al het vuil wat overal rondzwerft doet me kokhalzen.

Honden die rondlopen met schurft, kinderen met zweren, vechthanen aan touwtjes, kippen en daar tussendoor worden we breed glimlachend welkom geheten door de bewoners en de kinderen. Ik denk aan de crisis in Europa en de situatie waarin mensen hier leven en eigenlijk best tevreden zijn. Ze hebben tenslotte een dak boven hun hoofd, eten en kleren. Deze mensen waarvan de eerste levensbehoefte is vervuld noemt Child & World de entrepreneurial poor.

Empowerment kinderen en ouders

We praten met een aantal van deze ouders die deelnemen aan het Community Development Programma (CDP). De ouders die meedoen aan het CDP worden geselecteerd op een inkomen van maximaal 4.000 ps per maand (ongeveer 72 euro). Child & World is erop gericht deze gezinnen waarvan dus minimaal 1 ouder een baan heeft te empoweren en met name de vrouwen te stimuleren om via training, microkredieten en begeleiding eigen bedrijfjes op te zetten. Uiteindelijk is het doel dat deze ouders waarvan de kinderen in het Sponsor Support Program (SSP) zitten, zelf zorg te laten dragen voor een beter levensonderhoud van het gezin en voor de schoolgang van hun kinderen.
Child & World vraagt aan Join!forkids de kinderen te ondersteunen van de ouders die aan CDP meedoen. Het bedrag per kind is 1 euro per dag waardoor een kind naar school kan en iedere zaterdag mee kan doen aan verschillende workshops over bewustwording met betrekking tot leefomgeving Daarnaast wordt van de 1 euro bijles gegeven en transportkosten naar school vergoed.

Opening Stroopwafelbakkerij

Naast het Sponsor Support Program en het Community Development Program heeft René de afgelopen maanden keihard gewerkt aan het opzetten van het eerste Livelihood Program: een echte stroopwafelbakkerij. Er hangen spandoeken in de stad en er zijn veel mensen uitgenodigd om de opening bij de wonen. Na diverse openingsspeeches wordt de bakkerij officieel geopend door de wethouder en de barangay-captain (hoofd van de wijk). De pers, krant en televisie is flink vertegenwoordigd, René wordt geïnterviewd en de eerste stroopwafels worden geproduceerd en geproefd. Voor ons westerlingen smaken de  stroopwafels verrukkelijk en aan de gezichten te zien en de lovende woorden te horen vallen ze ook goed in de smaak bij de Filipijnen! Het doel van dit livelihood programma is om een aantal ouders uit de wijk een baan te verschaffen en de opbrengst van de stroopwafels die in hotels, koffie-gelegenheden en in stands in winkelcentra verkocht gaan worden, stroomt 100% weer terug het Child & World project in. Met dit programma en andere aankomende livelihood projecten moet het project Child & World zichzelf uiteindelijk kunnen bedruipen om zo onafhankelijk te worden van giften uit het buitenland.

Empowerment training

Elke zaterdagochtend komen de kinderen die meedoen aan het Scholarship Support Program bijeen in het C&W-gebouw waar zij les  krijgen over diverse onderwerpen. De kinderen staan ons op te wachten met vlaggetjes en lieve welkomstwoorden. De kinderen hebben verschillende dansjes en liedjes ingestudeerd. Daarna volgt de zaterdagactiviteit die deze keer in het teken staat van ‘ hoe om te gaan met afval’. Zij maken hier tekeningen over en geven daarna klassikaal een korte uitleg.

‘s Middags volgt een zelfhulpgroep van de deelnemende ouders die zich richt op het leren  sparen en tijdelijk lenen van het gespaarde geld voor het opzetten van eigen bedrijfjes en het tijdelijk lenen voor eventuele noodgevallen.

Street Force for street children

We bezoeken een project van een samenwerkende partner. Met een schoolbus worden vier ochtenden in de week straatkinderen opgehaald uit verschillende wijken en brengt hen naar een plek bij een winkelcentrum waar ze buiten op het gras les krijgen. Omdat het regent bezoeken we de kinderen vandaag in een drop in centre van deze organisatie. Het gaat hier om kinderen tussen 4 en 8 jaar die vaak geen geboortebewijs hebben en een uitzichtloos bestaan op straat leven. De schoolbus en het salaris van de leraren wordt betaald door de Filippijnse overheid maar er is geen geld voor een fatsoenlijke lunch. Door hier en daar wat geld bijeen te schrapen krijgen de kinderen iedere dag dezelfde lunch: wat rijst en een soort smak uit een blikje. De kinderen zien er verwaarloosd en ondervoed uit . Child & World heeft als tweede droom het realiseren van een gezonde en gebalanceerde lunch, vier dagen per week voor 80 kinderen. De ‘kok’ wordt door de overheid betaald. De lunch wordt in de keuken van Child & World bereid, bestaande uit rijst, vlees en groente en een stukje fruit. Het doel is om voor deze kinderen, waarvoor gezonde voeding essentieel is voor de ontwikkeling van hun hersenen, via Child & World hun leven iets beter te maken.

Projectbezoek is ook elkaars vertrouwen winnen

Tijdens dit projectbezoek hebben we veelvuldig en diepgaande gesprekken met de initiatiefnemer René Willems die we de hemd van het lijf vragen en vragen om verschillende documenten, begrotingen, certificaten en bewijsstukken. Tijdens deze gesprekken is het altijd weer mooi, en nu ook, om te zien en te ervaren hoe wij als Join!forkids kunnen bijdragen. Niet alleen aan het project maar we fungeren ook als sparringpartner voor praktische zaken. Daarnaast leren wij weer heel veel van René en zijn missie en visie op het gebied van ontwikkelingssamenwerking.
Een boeiend, heftig en leerzaam projectbezoek. We zullen een evaluatierapport schrijven met onze ervaringen en aanbevelingen en dit de komende bestuursvergadering aan het bestuur van Join!forkids voorleggen. We laten jullie weten wanneer het project Child & World door onze screening is gekomen en zij net als onze andere goedgekeurde projecten het keurmerk JOINED! mogen voeren!
Mocht je al meer willen weten over dit project bezoek dan hun website via www.childandworld-cebu.org

Warme groeten,
Willy van Pruijssen en José Brouwer.

Zonder eten kun je niet leren

Veel kinderen in de Filipijnen gaan zonder ontbijt naar school omdat ouders vaak voor de keus staan om of het schoolgeld te betalen of eten te kopen. Het is simpelweg niet mogelijk om jezelf op school te concentreren met een rammelende maag. Let’s Care ondersteunt 111 kinderen van de BayBay basisschool met het feeding program waarbij de ouders roulerend voedsel koken voor de kinderen die met een lege maag op school komen. We worden rondgeleid op school en de kinderen staan in de rij om een heerlijke snack te krijgen een soort rijstsoep met kip en groene bonen. Sommige kinderen zien we zelfs 2x in de rij staan. Om dit project duurzaam te maken is op de school een eigen groententuin aangelegd waar ook de kinderen geleerd wordt hoe groenten thuis te verbouwen.

Voorlichting kindermisbruik

Lets Care is uitgenodigd door de voorzitster van de vrouwenvereniging. Onderweg in de auto krijg ik kippenvel als ik bedenk hoe we met vijf Powervrouwen onderweg zijn om een bijdrage te leveren aan preventie en voorlichting te geven over kindermisbruik aan de wijkvertegenwoordigsters van de provincie. Een zeer geïnteresseerde groep vrouwen die de boodschap, in hun eigen taal gebracht door een van de staffleden van Let’s Care Mary Ann, weer aan anderen in hun provincie zullen doorgeven. Er wordt gediscussieerd en vragen gesteld en het is mooi te zien dat zo het taboe op dit onderwerp wordt opengebroken.

Home visit

Donderdag gaan we op bezoek bij de moeder en de rest van het gezin van Stacey (18), een van de meisjes in Home for Girls. Al dagen loopt zij nerveus rond omdat zij haar moeder al tijden niet heeft gezien. Na een uur rijden richting de bergen komen we aan in Valderama. Eerst melden we ons bij de plaatselijke maatschappelijk werkers en dan kan Stacey eindelijk naar haar ‘huis’. We worden flink geraakt als we zien waar Stacey is opgegroeid: een ruimte van 3×3 gemaakt van golfplaten en doeken. Binnen zien we een bed van latjes waar het hele gezin op slaapt en een wasbak met de vuile vaat. Buiten staat een bak met wasgoed en een kleine ton met water. Grote en kleine boodschap worden buiten in het gras gedaan. Het hele gezin bestaande uit 9 personen leeft van 1,80 euro per dag. De vader is aan het werk op een suikerplantage op een naburig eiland maar weigert zijn gezin geld te sturen. Het gezin zal binnenkort naar een andere plek moeten verhuizen omdat het land waarop zij wonen, is verkocht. Waar zij naar toe kunnen, is nog een grote vraag. Ondanks de ellendige situatie waarin wij het gezin aantreffen, zou Stacey het liefst thuisblijven en geeft de moeder aan best tevreden te zijn. Het weerzien met haar moeder, broers en zusje is zo intensief dat zowel mama als Stacey huilend afscheid nemen. De reden dat Stacey weer mee terug gaat naar Home for girls is omdat zij is misbruikt en zij begeleiding nodig heeft om dit trauma te verwerken, een plek te geven en haar leven weer op te pakken om zo weer aan het roer van haar eigen leven te gaan staan. Na een intensieve begeleiding in Home for Girls volgt 1,5 jaar nazorg om ervoor te zorgen dat de meisjes weer terug kunnen naar hun familie en zij weer onderdeel kunnen zijn van hun community.

Training Organic Farming

Vrijdag is voor de ouders van de kinderen die meedoen aan het feeding programma op Farmville een trainingsdag georganiseerd over organic farming. Het doel van de training is hen te leren hoe zij eigen groente kunnen verbouwen zodat zij deels in hun eigen onderhoud kunnen gaan voorzien. Afgesproken is dat de ouders bij de BayBay basisschool worden opgehaald. Bij aankomst blijken maar 10 van de 50 ouders die hadden toegezegd te komen, aanwezig te zijn. Als westerling moeten wij even onze frustratie inslikken. In overleg met het hoofd van de school wordt besloten de kinderen van de zesde klas mee te laten gaan om de training te volgen. De kids zijn geïnteresseerd en achteraf evaluerend constateren we dat het nuttiger is om kinderen te leren groente te verbouwen. Op school zal namelijk verder worden geborduurd op dit onderwerp en zal worden gestimuleerd de training en het verbouwen van groeten thuis in de praktijk te brengen. Veel ouders kunnen niet lezen en schrijven en tijdens de training maken de kinderen vlijtig aantekeningen. Ook hier geldt weer: kinderen hebben de toekomst en alles valt en staat met educatie van kinderen.

Hartverscheurend

Bij terugkomst bij Home for Girls treffen we een hartverscheurend tafereel aan. De spoorloos verdwenen moeder van de verwaarloosde zusjes Bibi en Lovely (8 en 9 jaar) is opgespoord en gaat net weg na een bezoek aan haar dochters. De meisjes liggen huilend op de grond om hun moeder te huilen. Het enige wat de kinderen willen is met mama mee. Maar de moeder wil niet voor haar kinderen zorgen en laat ze in hun eentje op straat aan hun lot over. Ze laat weten waar de kinderen bij zijn om de kinderen voor adoptie af te staan. Ik denk dat ik niet hoef te vertellen wat er door Willy en mij heen gaat. Dit gaat compleet boven ons voorstellingsvermogen.

Laatste dag

En dan komt echt onze laatste avond bij het project. De hele week hebben wij zo intensief opgetrokken met de meisjes dat wij erg opzien tegen het afscheid. Maar eerst organiseren we nog een paar Hollandse spelletjes koekhappen, snoepjes happen uit een teil met water en spijkerpoepen. De kinderen en wij hebben enorme lol en liggen regelmatig dubbel van het lachen. Elk meisje krijgt van ons een mooie bloem voor in het haar waarna we bedolven werden met kussen en knuffels. Dan de laatste keer eten met de kids en ’s avonds hebben we veel plezier met karaoke. We hebben een kaart gekocht voor Erna waarin we iedereen bedanken voor deze onvergetelijke week. Ook mogen we namens familie vrienden en onszelf een checque aanbieden van 1.250 euro waarmee we hebben besloten een van de twee zusjes te gaan sponsoren. Namens Erna, ons maar zeker ook de kinderen enorm veel dank voor jullie bijdrage die jullie in de afgelopen twee maanden specifiek voor Lets Care hebben gestort! Dan komt toch het moment van afscheid  nemen.

Zowel voor Willy als voor mij maar zeker ook voor de kinderen een emotioneel moment. Het liefste zouden we ze allemaal willen meenemen of dan toch in ieder geval alle meiden willen sponsoren. Mocht je nog niet gedoneerd hebben weet dan dat ieder bedrag meer dan welkom is om deze kinderen te rehabiliteren en te begeleiden! Je kunt je bedrag over maken op rekening nummer 1100.29.801 van Join!forkids ovv Lets Care. Wij hebben gezien en ervaren op welke manier Erna dit project runt en wij kunnen met 100 procent zekerheid zeggen jouw geld wordt besteed waar jij het voor hebt bedoeld namelijk aan de kinderen!!

Warme groet,

Willy van Pruijssen en José Brouwer.