Stichting Homeless Child
Sinds 2002 vangt de stichting Proniño uit Honduras straatkinderen op en begin 2010 wonen er negentig kinderen en jongeren. Dertig kinderen zijn inmiddels teruggekeerd in de maatschappij. Straatkinderen, kinderen die op hun achtste jaar verslaafd zijn aan lijm snuiven, aan bier en sigaretten. Het eerste contact met deze kinderen komt op verschillende wijzen tot stand. Sommige kinderen worden door de rechter bij Proniño geplaatst, anderen bouwen op straat een band op met een begeleider van Proniño en weer anderen kloppen gewoon aan de poort, op zoek naar een boterham, een bed en een beetje liefde. De ondersteuning aan deze straatkinderen is opgebouwd in vier fasen:
Fase 1: Nueva Vida (Een Nieuw Leven)
In de eerste fase van het programma leren kinderen omgaan met regelmaat en structuur. Er is bezigheidstherapie en veel groepsgesprekken. Kinderen verblijven hier 6 tot 15 maanden, afhankelijk van hun geschiedenis en het tempo waarin ze wennen aan een normaal kinderleven. De deuren in dit centrum zijn gesloten.
Fase 2: Los Vencedores (De Overwinnaars)
Hier wonen alle kinderen van zes tot tien jaar oud, nadat ze het programma va Nueva Vida hebben afgerond. Ze gaan naar school, maar er is veel ruimte voor spel en vertier.
Fase 3: Amor y Paz (Liefde en Vrede)
Alle kinderen tussen elf en veertien jaar wonen in dit huis en ook zij gaan allemaal naar school. Er zijn dagelijks motivatiepraatjes en ze worden voorbereid op keuzes voor vakopleidingen en een toekomst. Er is nog steeds volop ruimte voor spel en vooral ook sport.
Fase 4: Los Grandes Heroes (De Grote Helden)
Hier wonen de jongens vanaf hun vijftiende tot ze het programma verlaten, rond hun achttiende. Iedereen gaat naar school maar het accent ligt op vakopleidingen. Hier worden ze voorbereid op een zelfstandige toekomst met een eigen baan en woning.
Initiatiefnemer
Bas Wiersma
Ik ben begonnen voor zes weken met een baantje als ’straatkinderopvanger’ in El Progreso, Honduras. Soms was ik niet in staat om op te staan want dan kon ik de kracht niet vinden om de confrontatie met die van honger stervende kinderen weer aan te gaan. Dan bleef ik verdwaasd en met een traanrest van de vorige nacht die mijn oog dichtplakte, in bed liggen en voelde me schuldig en zwak omdat ik niet de moed en het doorzettingsvermogen vond om weer aan de slag te gaan.
Meestal echter was het een feest en genoot ik van alle liefde die kinderen zo makkelijk en zonder voorwaarden kunnen geven. Van de keetpartijen, de voetbalpotjes, de knuffels en de lachbuien. Dankzij hen leerde ik elke dag beter leven en ontdekte ik dat het waar was wat ik stiekem al wel wist: hoe meer je geeft, hoe meer je terugkrijgt.
Het is mijn doel om een steentje bij te dragen aan herstel van het evenwicht op aarde. Via Homeless Child kan er een beetje geld, een beetje liefde, een beetje energie naar degenen stromen die daar het meest om verlegen zitten. Als je maar genoeg druppelt kun je de meest gloeiende platen doven.